Pesten op het werk anders dan op school?

En opeens staan de media bol van de campagne over pesten op het werk van de overheid. Is pesten op het werk iets anders dan pesten tussen kinderen op school? De pestacties zijn hetzelfde: uitlachen, negeren (dus alleen zitten in de pauze), spullen kapot maken of bekladden, schelden, nare opmerkingen, fysieke aanvallen en seksueel getinte opmerkingen en gedragingen. De gevolgen op langere en kortere termijn zijn hetzelfde: schaamte, angst, verdriet, boosheid, onzekerheid, laag zelfbeeld, slechte prestaties, slapeloosheid, depressiviteit. Groot verschil is dat we het hier hebben over volwassen slachtoffers en daders.

Dat maakt het meteen nog ingewikkelder om op te lossen, en op een school is het al knap lastig. Daar zijn tenminste volwassenen die expliciet verplicht zijn te zorgen dat leerlingen zich op school veilig voelen. Dat is in een werksetting toch een ander verhaal. Bovendien blijkt regelmatig dat leidinggevenden meedoen aan het pesten. Kennen we nog het verhaal van Arthur Gotlieb? Die pleegde zelfmoord na zijn rapport over onder andere zijn tegenwerking, vernedering en buitensluiting, en het falende management. Daarnaast wordt van volwassenen verwacht dat zij zelf hun boontjes doppen. Extra pijnlijk en schaamtevol als jou dat blijkbaar niet lukt. En wat doe je als je gezin afhankelijk is van jouw inkomen? Waar kun je terecht? En wat kan diegene doen om jou te helpen?

Prima actie van de overheid om pesten op het werk aan de kaak te stellen. Als het daarbij maar niet blijft. Want stap 1 is onderkenning van het probleem en daarna zijn toch echt verdere stappen nodig om het te voorkomen en om het – als het gebeurt – snel en effectief aan te pakken.